Rhapsody on A Windy Night

Twelve o'clock.

Along the reaches of the street

Held in lunar synthesis,

Whispering lunar incantations

Dissolve the floors of memory

And all its clear relations

Its divisions and precisions,

Every street lamp that I pass

Beats like a fatalistic drum,

And through the spaces of the dark

Midnight shakes the memory

As a madman shakes a dead geranium.

Half past one,

The street-lamp sputtered,

The steet-lamp muttered,

The street-lamp said, "Regard that woman

Who hesitates toward you in the light of the door

Which opens un her like a grin.

You see the border of her dress

Is torn and stained with sand,

And you see the corner of her eye

Twists like a crooked pin."

The memory throws up high and dry

A crowd of twisted things;

A twisted branch upon the beach

Eaten smooth, and polished

As if the world gave up

The secret of its skeleton,

Stiff and white.

A broken spring in a factory yard,

Rust that clings to the form that the strength has left

Hard and curled and ready to snap.

Half-past two,

The street-lamp said,

"Remark the cat which flattens itself in the gutter,

Slips out its tongue

And devours a morsel of rancid butter."

So the hand of the child, automatic, 

Slipped out and pocketed a toy that was running along the quay.

I could see nothing behind that child's eye.

I have seen eyes in the street

Trying to peer through lighted shutters,

And a crab one afternoon in a pool,

An old crab with barnacles on his back,

Gripped the end of a stick which I held him.

Half-past three,

The lamp sputtered,

The lamp muttered in the dark.

The lamp hummed.

"Regard the moon,

La lune ne garde aucune rancune,

She winks a feeble eye,

She smiles into corners.

She smooths the hair of the grass.

The moon has lost her memory.

A washed-out smallpox cracks her face,

Her hand twists a paper rose,

That smells of dust and eau de Cologne,

She is alone

With all the old nocturnal smells

That cross and cross across her brain."

The reminiscence comes

Of sunless dry geraniums

And dust in crevices,

Smells of chestnuts in the streets,

And female smells in shuttered rooms,

And cigarettes in corridors,

And cocktail smells in bars.

The lamp said,

"Four o'clock,

Here is the number on the door.

Memory!

You have the key,

The little lamp spreads a ring on the stair.

Mount.

The bed is open; the tooth-brush hangs on the wall,

Put your shoes at the door, sleep, prepare for life."

The last twist of the knife.

Bu şimdi:

ikisinin tarihi belli üç filmi bir türlü kronolojik olarak sıralayamamak, hep bakıp bakıp bir süre sonra hangisi daha önceydi yine unutmuş olduğunu fark etmek, yeniden bakmak ve hep unutulan tarihi yine not etmemek, sonra yine unutmak, bu yüzden de filmleri izlemeye bir türlü başlayamamak gibi.

otobüste iki taraftan hangisine güneşin deliler gibi vuracağını kestirmeye çalışmak, kestirememek; sonrasında da oturduğu yere bağlanmış olma hissiyatıyla bu yeri yüzüstü bırakıp gidemeyeceğini anlamak gibi (evet, otobüs koltukları da bazı şeyleri hissederler!)

sonra tatilde çalışmak istemek, çalışırken yorulmak ve tatil istemek gibi (sonuçta ikisinden de bir hayır gelmiyor).

mütemadiyen müzik aletleri alıp onları evin bir köşesinde, hep bir arada tutmak, hepsi çok bir hevesle alınmış olsa bile birini bile çalmayı öğrenmeye başlayamamak gibi.

sonra evin o köşesine içi cız etmeden bakamamak gibi.

sonunda o köşeye bakamaz hale gelmek, bakmak istememek, ama yine de görmek gibi (evet belki müzik aletlerinin de hisleri..).

böylece hep bir yılgınlık gibi.

yeni gün, yeni hafta, yeni ay, yeni mevsim, yeni dönem, yeni yıl başlarında verilen kararlar gibi (kuvvetle muhtemeldir ki uygulanmayacaktır çünkü bunlar).

sonra her saat, dakika, saniye başında değiştirilen ve her biri hem bir önceki kadar makul, hem de bir o kadar kusurlu fikirler gibi (t.s eliot ne demiş, ne demiş t.s. eliot?).

bu şimdi işte böyle gibi. amma lakin ki böyle değil.

şöyle olsun, böyle olsun.

               And by the way, here's my theory of punctuation:

                                                       Instead of a period at the end of each sentence, there should be a tiny clock that shows you how long it took you to write that sentence.

..ki yarın kolay olsun!

Geçmiş olsun

Fularlı kadın artık benim için vazgeçilmez oldu. Bütün bu hiçbir şey ummama çabası belki de biraz gülünç. Yaşamımı tehlikeye atmamak için ondan hiçbir şey umut etmemek; ölmemek için kendini ölmüş kabul etmek. Bu, birdenbire bana korkunç ve çok endişe verici bir atalet hali olarak göründü. Buna bir son vermem gerek. Kaçışımdan sonra beni perişan eden yorgunluğu önemsemeden yaşamak için bu dinginliğe eriştim; alacağım kararlar belki beni bütün bu geçmişe ya da yargıçlara geri götürecek; ama bunu, şu son çektiğim çileye yeğlerim.